ABOUT LMAN درباره ی المن
تقدیم به دوست ندیده ام المن و دوستان باوفایش
برای نشان دادن احساسات یا روحیات , کلمات کافی نیستند . اگر شما بخواهید برای کسی که هرگز غمگین نبوده غم را توضیح دهید هیچ راهی به نظر نمیرسد . حتی شما هرگز نمیتوانید طعم سیب را برای سیب نخورده بیان کنید . چه میتوانید بگویید؟ شیرین است,خوب,که چه؟ آیا کافیست ؟ در واقع کلمات اسم چیزهایی هستند که قبلا توسط شما و دیگران تجربه شده است .
در مدت کوتاهی که در دنباله فعالیت دارم پی بردم که روحی در آنجا حضور دارد , روح یکی از کاربران قدیمی که در پی یک محرومیت دو روزه رفت و هرگز بازنگشت و دوستان بسیارش هنوز چشم به تصویر چراغ خاموش صفحه ی شخصیش دوخته اند .
راستی المن بزله گو وشوخ اکنون کجاست و چه میکند ؟ چرا حتی برای سلامی کوتاه به دوستانش که در زیر لینک آخر او , برای بازگشتش التماس میکردند نیامد ؟ چرا برای لحضه ای و توضیح مختصری از آنچه میاندیشد به دنباله برنگشت ؟ چرا یک وبلاگ ساده راه نینداخت تا با دوستان مشتاقش در تماس بماند ؟ آیا چنان مغرور بود که میخواست از هرچه و هرکه او را به دنباله مرتبط میکرد دور بماند؟
من هیچکدام از جوابها را نمی دانم . من هرگز به هیچکدام از لینکهایش رای ندادم یا نظری در زیرشان ننوشتم . من در جواب نظرات بامزه اش هرگز شکلک خنده یا دست زدن نفرستادم . من یکماه بعد از غیبت دائمیش در دنباله عضو شدم , زمانی که او برای همیشه رفته بود .
دوستانش , همه ی لینکها و نظرات بی پایان را با وسواس زیر نظر دارند شاید,مچ او را با نام کاربری جدیدی بگیرند ,گمنام و با انرژی زیر هزار. آنها هرگز ناامید نشده اند .
آری روحی آنجاست که ما را به دوستی فرامیخواند . احساسی که ازسیمهای تلفن , کابلهای نوری و امواج ماهواره ای با وجود فیلترینگ و دیواره های آتش به سادگی میگذرد,در هستی گسترش می یابد و به ما فردایی بهتر را نوید می بخشد. فردایی زیباتر .
